Aslında benim yürüme ile dostluğum çocukluk yıllarıma dayanır. İlkokul ve ortaokul eğitimim boyunca bizim mahallede oturan diğer arkadaşlarım gibi yürüyerek okula gittik, geldik. “Ağaç yaşken eğilir” atasözünde anlamını bulan bu çocukluk ve gençlik alışkanlığım hiç kaybolmamıştı; ama bugünlerde daha bir coşkulu hale geldi.

Yürüyüşü seviyorum. Yürürken konuşmak çok hoş geliyor bana. Yanımda bir dostum varsa çok mutlu oluyorum. Nasıl ve ne kadar yürüdüğünü fark edemiyorsun. Taksim ve Mecidiyeköy arasında dolmuş misali yaptığımız yürüyüşlerimizin güzergâhını kimi zaman değiştiriyoruz.

Son yürüyüşümüzden biraz bahsetmek istiyorum.

Aksaray AVM çarsısından başlayan yolculuğumuz Sultanahmet’te Can Restoran’da yemek molasından sonra Sirkeci-Galata Köprüsü-Tophane istikametinde devam etti. Tophane’den Galatasaray Lisesi’ne doğru çıkan yokuşun başında bulunan Tayfun kahvede verdiğimiz mola her zamanki gibi hoştu. Orada biraz soluklandıktan sonra Beşiktaş’tan Barbaros Bulvarı’na girdik. Barbaros Bulvarı’ndan Dedeman Oteli’nin önünden geçen yolu takip ederek Mecidiyeköy Meydanı’na geldik. Meydan’da bir simit sarayında verdiğimiz molayı müteakiben Taksim yönüne yolumuza devam ettik. Taksim Meydanı’na ulaşınca, tekrar geriye döndük ve Mecidiköy Meydanı’na geldik.

Orada dostumu evine yolcu ettim. Ben de Avcılar yönüne giden metrobüsle Yenibosna’ya geldim. Bu uzun görünen yolda sohbet su gibi aktı. Yolu nasıl yürüdüğümüzü fark etmedik.

Gâh yoldan geçen insanları seyreyledik, gâh vitrinlere baktık. Kimi zaman hiçbir uyarıcıya aldırmaksızın sohbetin güzel kıvrımlarında dans ettik.

Güzergâh üzerinde olaylara, aykırılıklara, güzelliklere tanıklık ettik. Zaten her yürüyüşümüzde İstanbul gizeminden payımızı alıyoruz. Yürüyüşün detayları hakkında bilgi vermeyeceğim.

Neden mi?

Merakın varsa sen de yürü kardeşim!!!

Cafer İzmirlioğlu / Jurnal.Net / 27 Haziran 2011